내 안의 평화


내 안의 평화
어젯밤 꿈속에 문득 나는 근원적인 막연한 두려움에 떨었네
헤어 나오려 발버둥 치지만 그저 그 안에서 허둥댈 뿐…
이제 눈을 떠 나의 두려움을 바라보매
그 두려움은 두려움이 아닌
내 안의 평화가 없음으로 인한 불안함임을 알았네.
왜 그걸 모른 채 지금껏 두려움에 시달렸던고
아니, 이 두려움으로 인해
난 내 안에 평화가 없음을 알았으니
고마워해야겠다.
내 안을 돌아보매 이미 평화가 있었음을 알았네
허… 나의 망각됨이 이를 깨닫지 못함이었으니
아 나는 이제 평화 속에 머무네
창조주는 이미 나에게 모든 것을 주었으나
나의 어리석음이 이를 덮고 있었음이랴
나는 이제 평화 속에 머무네

İçimdeki Huzur


Dün gece rüyamda,
sebebini bilmediğim derin bir korkuyla titredim.
Kurtulmaya çalışıyor,
çırpınıyor,
ama yalnızca aynı karanlığın içinde debeleniyordum.
Sonra gözlerimi açıp
korkuma baktığımda anladım ki;
Korktuğum şey aslında korku değilmiş.
İçimde huzurun eksik olmasının doğurduğu huzursuzlukmuş.
Bunca zaman neden bunu bilmeden korkunun pençesinde kıvrandım?
Ama şimdi düşünüyorum da...
İyi ki o korkuyu yaşamışım.
Çünkü o korku sayesinde,
içimde huzurun eksik olduğunu gördüm.
Sonra yeniden içime döndüm.
Ve fark ettim ki...
Huzur aslında hep oradaymış.
Ben sadece onu unutmuşum.
İşte bu yüzden görememişim.
Şimdi ise
huzurun içinde dinleniyorum.
Yaratıcı bana zaten ihtiyacım olan her şeyi vermişti.
Onları örten yalnızca kendi cehaletimdi.
Artık huzurun içinde konaklıyorum.



믿음이라는 등불


어느 순간부터 인가 우리 주변에 항상 존재했던 등불이 꺼진 듯한 느낌 속에서 살고 있다는 생각이 들기 시작했다.
예전에는 믿을만한 것들이 참 많았던 것 같은데 왜 이리 가슴속은 허전하며 주위는 휑함만 자리하는 것일까?
어렸을 때는 든든한 아버지의 뒷모습에 편안했고 잠결에 읽어 주는 위대한 존재들에 대한 이야기에 가슴 뭉클했던 기억들.
시간이 흐를수록 마치 바람에 흩어지는 연기처럼 내 머릿속에서 기억들이 흩어지네.
나는 이제 누군가에게 믿음을 주는 위치일 텐데.
내 스스로의 허전함에 몸을 떨고 있네.
어쩌면 내 아버지도 나처럼 떨었을까? 생각하니 눈가에 먹먹함이 몰려오네.
당신도 떨면서 우리를 지켜주었구나 하는 마음에 조금 힘을 내보내.
어쩌면 나의 존재가 조금은 주변을 밝히는 등불이지 않을까?
등불은 혼자일 때 밝음을 드러내는 법이니.
이젠 혼자임을 두려워하지 않네.

İnanç Adındaki Kandil


Bir gün fark ettim ki, sanki hayatımızı aydınlatan kandil sönmüş.
Eskiden güvenebileceğimiz ne çok şey varmış.
Şimdi ise içimiz bomboş.
Çevremizde yalnızca sessizlik var.
Çocukken, babamın güçlü duruşu bana güven verirdi.
Uyku ile uyanıklık arasında bana okunan
o yüce varlıkların hikâyeleriyle duygulanırdı kalbim.
Yıllar geçtikçe, bütün o anılar
rüzgârın dağıttığı duman gibi yavaşça silindi.
Şimdi ise,
başkalarına güven vermesi gereken kişi benim.
Ama ben,
kendi içimdeki boşlukla titriyorum.
Bir an düşündüm.
Belki babam da böyle titriyordu.
Belki o da korkuyordu.
Ama yine de bizi koruyordu.
Bunu düşündüğümde,
içimde derin bir sıcaklık hissettim.
Belki de ben de,
çevremi aydınlatan küçük bir kandilim.
Çünkü kandil,
karanlıkta tek başına kaldığında
ışığını gösterir.
Artık yalnız olmaktan korkmuyorum.



그대 힘들어하지 마요


지금 당장 무언가를 해내야만 할 것 같은 무게감이 온몸을 눌러와도,
너무 힘들어하지 마요.
마치 이 넓은 세상에 나 혼자뿐인 것 같아도, 그대 부디 힘들어하지 마요.
가진 게 없어 배가 고파도, 입을 게 없어 늘 같은 옷을 입어도,
그대여 너무 낙담하지 마요.
지금 그대를 힘들게 하는 것은 어쩌면 그대의 생각과 감정, 그리고 채워지지 않은 욕망일지도 모릅니다.
우리는 처음 이 세상에 올 때, 좋은 집도 맛있는 음식도, 멋진 직장도 모두 가지지 않은 채 빈손으로 왔잖아요.
그대는 이 세상 그 어떤 물건보다 더 귀하고 눈부신 ‘가능성’을 품고 있습니다.
단지 아직 꺼내어 쓰지 않았을 뿐이에요.
그러니 힘들어하지만 말고, 그대가 가진 가능성을 한 번 펼쳐 봐요.
아무리 세상이 힘들고 고달플지라도, 스스로의 가능성을 믿는 순간 모든 것은 변하기 시작할 거예요.
자신을 믿고 용기 내어 첫걸음을 내디뎌 보세요.
지금까지의 고단함이 서서히 희망으로 피어날 테니까요.
그대여, 그러니 너무 힘들어하지 마요.

Yorulma Güzel İnsan


Şu anda omuzlarında,hemen şimdi bir şey başarmak zorundaymışsın gibi ağır bir yük hissediyor olabilirsin.
Ama ne olur, kendini bu kadar yorma.
Bazen bu koskoca dünyada yapayalnızmışsın gibi gelse de, ne olur yorulma, yıpratma kendini.
Hiçbir şeyin olmayabilir. Bazen karnın aç kalabilir.Belki uzun zamandır aynı elbiseyi giyiyorsundur.
Ama sakın umutsuzluğa kapılma.
Çünkü seni asıl yoran şey,belki de sahip olmadıkların değil;düşüncelerin, duygularınve bir türlü doymayan arzularındır.
Bu dünyaya ilk geldiğimizde,güzel evlerimiz, lezzetli sofralarımız, itibarımızya da makamlarımız yoktu.Hepimiz boş ellerle geldik.
Fakat hepimizin içinde, her şeyden daha değerli bir hazine vardı.
Sonsuz bir potansiyel.
O hâlâ senin içinde duruyor.Sadece onu henüz ortaya çıkarmadın.
Öyleyse artık yalnızca acı çekme.İçindeki o gücü uyandır.
Dünya ne kadar zor görünürse görünsün,kendi potansiyeline inandığın anda hayat değişmeye başlayacaktır.
Kendine güven. Cesaretini topla.Ve ilk adımı at.
Göreceksin…
Bugünün yorgunluğu,yarının umuduna dönüşüp çiçek açacaktır.
Sevgili dostum,
bu yüzden ne olur çok üzme kendini.



당신은 이미 잘하고 있습니다


매 순간 우리는 스스로의 선택을 의심하곤 합니다.
더 잘하고 싶은 마음에 현재의 선택을 또다시 의심하지요.
이렇게 자신을 믿지 못하는 마음은 스스로를 계속 채찍질하며 몰아댑니다.
​어느덧 숨은 목까지 차오르지만, 이놈의 마음은 좀처럼 만족을 모릅니다.
힘들어 주저앉고 싶어도 마음의 재촉은 지친 몸을 끊임없이 앞으로 밀어대지요.
​이 마음은 대체 누가 만들었기에 나를 이리도 몰아대는 걸까요?
한탄하며 남 탓을 해보지만, 원망할 대상조차 찾지 못해 그저 허탈해할 뿐입니다.
단지 더 잘하려 했던 것뿐인데, 왜 나를 이렇게까지 힘들게 하는 건지…
​이제 한 번, ‘더 잘하려는 마음’을 내려놓아 보세요.
당신은 지금 아주 잘하고 있답니다.
이젠 조금 편안해져 보세요.
그래도 돼요. 당신은 이미 잘하고 있으니까요.
​남들의 시선과 세상의 기준은 당신을 위한 것이 아닐지도 모릅니다.
이젠 당신 자신의 시선으로, 당신만의 기준으로 세상을 바라보세요.
그래도 돼요. 당신의 용기에 깊은 박수를 보냅니다.

Zaten Çok İyi Gidiyorsun


Her an verdiğimiz kararları sorguluyoruz.
Daha iyisini yapmak istediğimiz için, şu anda yaptığımız seçimden tekrar tekrar kuşku duyuyoruz.
Kendine güvenmeyen bu ruh hâli, bizi durmadan kamçılar ve ileriye doğru iter.Bir süre sonra nefesimiz boğazımıza kadar yükselir.
Fakat bu doyumsuz zihin hiçbir zaman tatmin olmaz.
Yorulup yere çökmek istesek bile,
zihnin o aceleci baskısı bitkin bedenimizi durmadan yürümeye zorlar.
Peki bu zihni kim yarattı?
Beni bu kadar acımasızca sürükleyen kim?
Yakınır, başkalarını suçlamaya çalışırız.
Fakat suçlayacak kimseyi bulamayınca derin bir boşlukta kalırız.
Aslında tek isteğimiz daha iyi yapabilmekti.
Peki neden kendimizi bu kadar hırpalıyoruz?
Şimdi bir kez olsun “daha iyisini yapma” çabasını bırakın.
Siz şu anda zaten çok iyi gidiyorsunuz.
Artık biraz rahatlayın.
Buna hakkınız var;
Çünkü siz zaten elinizden geleni yapıyorsunuz.
Başkalarının bakış açısı ve dünyanın ölçüleri sizin için yaratılmış olmayabilir.
Artık dünyaya kendi gözlerinizle ve kendi ölçülerinizle bakın.
Böyle yapmanızda hiçbir sakınca yok.
Gösterdiğiniz cesareti bütün kalbimle alkışlıyorum.